Snoebel

Eigenlijk willen we maar één kitten adopteren. Ik kan niet kiezen. Snoebel en Sieske hebben allebei iets dat me vertederd. Carel, mijn man, valt helemaal voor Sieske. Als we Sieske mogen halen ziet óók hij hoe Snoebel contact met ons maakt. Ze zit met haar grote ogen verdrietig naar hem te kijken en vraag als het ware: ‘Wil je me echt niet?’ Achteraf vertelt hij me dat hij smelt onder die verdrietige blik en hij zegt spontaan, dat je de meiden niet kunt scheiden. Ze gaan zelfs samen op de kattenbak. ‘Echt vrouwen’ zei Carel, ‘Ze moeten altijd samen naar de WC’. De zussen komen dus allebei bij ons wonen. Snoebel is de slimste kat die we ooit hebben gehad. Ondanks haar handicap, of misschien wel dankzij haar handicap, heeft ze meteen door hoe zaken werken. Als je achter de kast tegen de la duwt, gaat deze open en kun je aan de voorkant alle snoepjes jatten. Een hond die achter langs de tuin komt, moet ook voor langs komen, dus als ze hem achter niet meer ziet, rent ze naar het raam voor om te zien of hij ook daar langs komt. In tegenstelling tot haar zusje, praat ze weinig. Ze weet echter heel goed duidelijk te maken wat ze wil. Aan haar virusinfectie als kitten heeft ze een en ander als restverschijnsel overgehouden. Ze valt geregeld zomaar om. Ook als je haar wilt aaien, moet ze eerst gaan liggen, anders valt ze om. Ze houdt wel van knuffelen. Als ze met spelen erg wild is geweest, kan ze niet meer staan en sleept ze haar achterpoten achter zich aan. Op advies van de dierenarts hebben we dus alle speeltjes opgeborgen. Gelukkig wordt ze als ze ouder wordt toch wat sterker in haar achterpoten, al komt het niet echt goed. Ze rent scheef en ziet er dan uit als een tekenfilm poesje. Ze is dol op het drinken van het water uit de vijvers achter en naast ons huis en is er al tig keer ingevallen; ze komt er zonder moeite steeds weer uit. Waarschijnlijk heeft ze al zo vaak een nat pak gehad, dat een fikse regenbui haar niet deert. Haar grote hobby is bomen klimmen, waar ze vanwege haar evenwichtstoornissen geheid weer uitvalt. Dat interesseert haar niets, ze begint gewoon weer opnieuw. Ze is hondsbrutaal en zelfs voor de duvel nog niet bang. Op een van onze avondwandelingen komen we een man tegen met een grote Duitse herder die los loopt. Als hij ons met de katten ziet, maakt hij meteen zijn hond vast. Sieske en Funs gaan er meteen tussenuit. Zo’n grote hond vinden ze maar eng. Snoebel moet ik echter tegenhouden, want ze wil de hond te grazen nemen. De hondeneigenaar ligt helemaal in een deuk. Het is de eerste keer dat zijn hond moet beschermen tegen een kat. Ze vindt het heerlijk om buiten voor het raam van de buren te zitten, waar de hond dan zielig zit te piepen omdat Snoebel hem weer plaagt. Ik maak me wel zorgen, dat ze een keer de verkeerde hond tegenkomt. Ze is zo brutaal, dat ze bij iedereen binnenloopt. Waarschijnlijk komt het daardoor, dat ze 3 dagen en 2 nachten verdwijnt. We hebben meteen alle mogelijke zoekacties ingezet, dierenambulance, AMIVEDI en de hele buurt en winkels van posters voorzien. Op de avond van dag 3 komen we in hevig noodweer thuis. Snoebel zit als een hoopje ellende bij de achterdeur te wachten, doornat. Ze is al tenger, maar nu in en in mager. Ze is uitgedroogd en we beginnen meteen met om het uur kleine porties eten met vocht. De eerste dagen eet ze goed, maar na 3 dagen weigert ze ineens alle eten en drinken. De dierenarts gebeld, want het is loeiheet weer. Ze kan meteen terecht en blijft even voor observatie. Ook daar weigert ze alles aan eten en drinken en ze krijg een infuus. Eigenlijk moet ze de nacht blijven, maar na spuiten tegen de pijn, misselijkheid én een plasspuit eet ze voorzichtig weer een beetje natvoer. Omdat ik verder vrij ben én al vaker katten met infuus heb verzorgd, mag ze toch mee naar huis met het infuusnaaldje nog in. Infuusvloeistof en toedieningssysteem krijg ik ook mee in geval ze toch niet eet. Gelukkig begint ze weer voorzichtig te eten. De soort verwondingen aan haar kopje en haar stevig afgesleten nagels geven ook de dierenarts de indruk, dat ze waarschijnlijk opgesloten heeft gezeten en verwoedde ontsnappingspogingen heeft gedaan. Het blijft sukkelen vanaf die tijd. Geregeld zit ik met haar bij de dierenarts. Er wordt steeds niets gevonden. Als ik vol blijf houden dat er iets mis moet zijn, wordt ze uiteindelijk toch grondig onderzocht. Ze heeft een breuk in haar middenrif. Haar hart wordt verdrongen en de linkerlong kan zich niet meer ontplooien. Na een heel zorgelijk weekend, wordt ze in Wageningen geopereerd. Dat is een verhaal apart, wat zeker nog volgt. Gelukkig knapt Snoebel goed op en wordt weer haar lieve oude zelf. Dominant, slim, maar zó lief. Ze heeft een heel speciaal plekje in ons hart.